Yüzüklerin Efendisi’nde eve dönmenin ne anlama geldiğini daha çok oyuğunda, Çıkın Çıkmazı’nda Bilbo için olduğu gibi bir yere mi, yoksa bir çağrıya mı, yani nihayet görevi üstlenmek gibi olduğuna dair birçok tema var. Gondor’un tahtına oturmak ve amacını Aragorn içinmiş gibi yerine getirmek, ya da bu sevdiğiniz ve özlediğiniz insanlara geri dönmek anlamına gelse bile, Rosie geri dönmek gibi Sam için. Ancak Orta Dünya’nın elfleri için, evlerini aramalarında, her zaman suların üzerinden Ölümsüz Topraklar’a yolculuk etme özleminde bir tür acı tatlı hüzün vardır.
Kralın Dönüşü’nün sonundaki ağıtlarında Legolas, “ Gri gemilerin, seslerini duyuyor musunuz? Benden önce giden halkımın sesleri” Zamanlarının sona erdiğini ve Arwen’in annesi gibi pek çok sevdiklerinin çoktan ayrıldığı Valinor’a yolculuk etmeleri gerektiğini bilen elflerde bir özlem duygusu vardır. Ama Kuyutorman’daki orman elfleri veya Lothlorien’de yaşayan, ağaçlarla ve Galadriel’in gümüş ışığıyla çevrili elfler gibi pek çok elf için, denizi hiç görmemiş ya da uçsuz bucaksız bir ufukta hızlı gün doğumuna bakmamış olabilirler. peki onlara suya geri dönmek için bu doğuştan gelen arzuyu veren nedir?
Cevap Orta Dünya’nın İlk Çağından hemen önce, Tolkien’in Yüzüklerin Efendisi veya Hobbit’i kavramsallaştırmasından çok önce, çocukken tasarladığı yaratılış hikayesine gider. Eru Illuvatar varlıkları ilk yarattığında, zihninden varlıklarını aldılar ve her birine müzik armağanını verdi. Bu müziğin içinde tüm yaratılışın gücü yatıyordu ve bu yeni varlıklar daha sonra Valar olarak tanındı şarkı söylerken, okyanusların derin derelerini ve dağların uçsuz bucaksız zirvelerini harekete geçirerek Orta Dünya’yı şekillendirdiler. Illuvatar’ın daha az ruhani olan ve dünyevi bedenlerinin yaşayabileceği bir dünyanın rahatlık ve korumalarına çok daha bağımlı olan sonraki yaratıkları için güvenli bir sığınak Elfler ve İnsanlar.
İlginçtir ki Illuvatar tarafından olmasa da, cüceler aslında önce yaratıldı. Ancak ihtiyaç duyabilecekleri her şeye sahip olmalarına rağmen, elfler özellikle her zaman, sanki Orta Dünya’dan pek memnun değillermiş gibi, ruhları başka bir şeyin özlemini çekiyormuş gibi belirli bir huzursuzluk yaşadılar. Pek çok hayran bunun nedeninin, Melkor ve daha sonra Sauron gibi sorunlu varlıkların getirdiği karanlıktan ve dünyanın ıstırabından uzakta huzur bulabilecekleri Ölümsüz Topraklar’a her zaman seyahat etme özlemi duyduklarına inanıyor.
Silmarillion’a göre, denize olan bu ihtiyaç, aslında onların genetik yapılarına, varlıklarının bileşiminden yazılabilir. Illuvatar ve Valar’ın dünyaya ilk kez şarkı söylediği zamanlarda, elfler ve insanlar da bu müzik tarafından davet edilmişlerdi ve Orta Dünya’nın birkaç Çağı geçtikten sonra bile onun çağrısını duyabiliyorlar. Özellikle dünyanın okyanuslarını yaratan varlık Ulmo’ydu ve onun Orta Dünya’da yaşayanlarla yalnızca suyun müziği olarak duyulan seslerle konuştuğu söylenir. Çünkü tüm denizler, göller, nehirler, çeşmeler ve pınarlar onun yönetimindedir, öyle ki Elfler Ulmo’nun ruhunun dünyanın tüm damarlarında dolaştığını söylerler. Bu anlamda, sesi hala derin sularda tutulmaktadır ötesini görebildiği ve belki de ötesini duyabildiği bilinen elfleri, yaratıcıları ve değer verdikleri tüm yaşamın kökenleri olan Illuvatar’a yaklaştırır.
Orijinal varlıklardan Ulmo, Elfleri ve İnsanları daha çok kabul edenlerden biriydi, içlerinde Melkor’un gördüğü gibi rekabet ve kıskançlık görmedi, ama onları olmaya dayanamayacağı varlıklar olarak da görmedi. ayrıldı ve aralarında yürümekten başka bir şey istemedi. Onlardan ayrı kalmayı başardı, ama yine de onları uzaktan izleyerek öğrenmelerinin ve yaşamlarının tadını çıkardı. Ulmo hem elfleri hem de insanları sever ve Valar’ın gazabı altında yattıklarında bile onları asla terk etmez. Bazen görünmeden Orta Dünya kıyılarına gelecek ya da denizin körfezlerinden yukarı karalardan geçecek ve orada beyaz deniz kabuğundan yapılmış büyük boynuzları Ulumuri’de müzik yapacak ve o musiki kendisine gelenler, onu ebediyen kalplerinde duyarlar ve deniz özlemi onları bir daha asla terk etmez.
