Titanik Gerçek Hikaye Filmin Ne Kadar Gerçek Olduğu

Titanik, en etkileyici sinema başarılarından biri ve izleyicilerin sürekli olarak tekrar ziyaret ettiği bir hikaye olmaya devam ediyor, ancak filmin gerçekte ne kadarı gerçekleştiği? James Cameron, The Terminator ve Terminator 2: Judgment Day sayesinde film endüstrisinde yaygın olarak bilinen ve saygı duyulan bir isim haline geldi, ancak 1997’de titanikin batışını anlatan bir aşk-felaket filmi olan Titanik ile çok daha fazla dikkat çekti.

Titanic, talihsiz ilk yolculuğunda ünlü gemide aşık olan farklı sosyal sınıflardan iki yolcu olan Rose DeWitt Bukater (Kate Winslet) ve Jack Dawson’ın (Leonardo DiCaprio) hikayesini anlattı. Titanik hem eleştirmenler hem de izleyiciler arasında büyük bir başarı elde etti ve o zamanın en yüksek hasılat yapan filmi oldu (daha sonra 2010’da Cameron’ın Avatar’ı ve ardından Marvel’s Avengers: Endgame ilk sıraya yerleşti) görselleri ve performansları için övüldü, ancak bazıları Rose’u eleştirdi. ve Jack’in aşk hikayesi. Yine de Titanik hayranlarının kalbinde özel bir yere sahip ve Cameron’ın en iyi eserlerinden biri olmaya devam ediyor.

Titanik, geminin gerçek hayattaki batışını temel almasına ve hatta bazı gerçek hayattaki karakterleri eklemesine rağmen, filmdeki her şey aslında gerçekleşmedi ve Cameron, istediği hikayeye uyması için bazı detayları değiştirmek, eklemek veya süslemek zorunda kaldı. İşte James Cameron’ın Titanik’inin ne kadar gerçekci olduğu.

Rose’un Arkasındaki Gerçek Hayat İlhamı

Titanic’in ana karakterleri Rose ve Jack tamamen kurgusal olmalarına ve dolayısıyla birinci sınıf bir kadın ile üçüncü sınıf bir erkek arasında böyle bir romantizm olmamasına rağmen, Rose’un ilhamının onunla hiçbir bağlantısı olmamasına rağmen, bir dereceye kadar gerçek hayattaki bazı insanlardan ilham aldılar. Titanik. Cameron tarafından açıklandığı gibi, Cameron Titanic’in gelişimi sırasında otobiyografisini okurken Rose’un arkasındaki ilham kaynağı Amerikalı sanatçı Beatrice Wood’du. Wood, zengin bir sosyetik aileden gelen bir ressam, heykeltıraş, yazar ve oyuncuydu. Cameron, Wood’un kitabını okurken “Eski Rose” karakterini neredeyse kelimenin tam anlamıyla tanımladığını fark ettiğini ve filmdeki Rose’un sadece Beatrice’in birçok kurgusal unsurla birleştirilmiş bir yansıması olduğunu söyledi. Elbette, Rose ve Beatrice Wood’un sanat sevgileri ve zengin aile geçmişleri gibi bazı benzerlikleri var, ancak Wood’un Titanik ile hiçbir bağlantısı yoktu.

Jack’e gelince, kimseden ilham almıyordu ama adı Titanik’te bulunan bir adamınkine çok benziyor. “J” olarak imzalayan bir adam. Dawson” Titanik’in bir yolcusuydu, ancak “J” Jack’i değil Joseph’i temsil ediyordu ve o Dublin’de doğdu. Joseph Dawson normal bir yolcu değildi ve aslında gemi mürettebatının bir parçasıydı ve kömür atıcı olarak çalışıyordu. Cameron, senaryo bitene kadar bir Joseph Dawson olduğunu bilmiyordu, bu yüzden Jack’in adının Joseph’inkine benzer olması sadece bir tesadüftü. Joseph Dawson’ın mezarı, Titanik serbest bırakıldıktan sonra, Jack Dawson’ın dinlenme yeri olduğuna inandıkları sinema taslaklarını, Leonardo DiCaprio’nun resimlerini ve daha fazlasını bırakan çok sayıda ziyaretçi aldı.

Gerçek Molly Brown

Kathy Bates’in unutulmaz karakteri Molly Brown, Titanik’te aslında gemide bulunan gerçek hayattaki insanlara dayanan birkaç alakalı karakterden biriydi. Margaret Brown, Amerikalı bir sosyetik ve hayırseverdi, ancak varlıklı bir ailede doğmadı. Margaret, zengin bir adam da olmayan James Joseph “J.J” Brown ile evlendi, ancak madencilik mühendisliği çabalarının önemli bir cevher damarı üretiminde etkili olduğu ortaya çıktığında aile büyük bir servet kazandı. Margaret ve J.J. 1909’da ayrıldılar, ancak birbirlerine bakmaya devam ettiler ve anlaşma ona, seyahatlerine ve sosyal çalışmalarına devam etmesini sağlayan bir nakit ödeme ve aylık bir ödenek verdi.

Titanik buzdağına çarptığında ve batmaya başladığında, Margaret diğer yolcuların cankurtaran sandallarına binmesine yardım etti ve gemiyi bir cankurtaran sandalıyla terk etmeye ikna edilmek zorunda kaldı (Cankurtaran No. 6). Oraya vardığında, cankurtaran botunun daha fazla insanı kurtarmak için geri dönmesini istedi, ancak mürettebat buna karşı çıktı. Margaret, mürettebatı denize atmakla tehdit etti ve kaynaklar, geri dönüp dönmediklerine ve canlı birini bulup bulmadıklarına göre değişir. Margaret, Titanik’te hayatta kalanları kurtaran gemi olan RMS Carpathia’ya girdikten sonra, ikinci ve üçüncü sınıf hayatta kalanların temel ihtiyaçlarını güvence altına almak için hayatta kalanlar komitesi kurdu. Eylemleri nedeniyle medya tarafından “Batmaz Molly Brown” adını aldı ve 1932’de 65 yaşında vefat etti.

Titanik Gerçekten Bir Buzdağına Çarptı

Tabii ki Titanik’in bir buzdağına çarptıktan sonra batması gerçek bir olay. 14 Nisan 1912’de saat 23:40’ta. (gemi zamanı), mürettebat bir buzdağı gördü ve köprüyü uyardı. İkinci Kaptan Willaim Murdoch, geminin buzdağının etrafında yönlendirilmesini ve motorların durdurulmasını emretti, ancak yeterli zaman yoktu ve geminin sancak tarafı buzdağına çarptı. Vuruş, su seviyesinin altında bir dizi delik oluşturdu ve gövde delinmemiş olsa da, çökmüş ve suyun içeri sızmasına izin verilmişti. Hayatta kalanlara göre, filmde gösterildiği gibi, buzdağının parçaları gezinti güvertesine sıçradı.

Mürettebat bu büyüklükte bir acil durum için hazırlıklı değildi ve o zamanlar gemiler neredeyse batmaz olarak görüldüğünden, Titanik’te sadece yolcuların yarısını gemide taşımak için yeterli cankurtaran botu vardı. Mürettebat da bir tahliyeyi nasıl düzgün bir şekilde gerçekleştireceğini bilmiyordu ve birçok cankurtaran filikasını ancak yarı dolu olarak suya indirdi, üçüncü sınıf yolcular geride kaldı ve gemi suyla dolmaya devam ederken birçoğunun güvertenin altında kalmasına neden oldu. Titanik’in buzdağına çarpmasından iki buçuk saatten biraz fazla bir süre sonra, tekne güvertesi su altında kaldı ve su, açık kapaklar ve ızgaralardan içeri aktı desteksiz arka bölme sudan çıkarken gemi ikiye bölündü.