Kotaro Isaka’nın kitabından ve Zak Olkewicz’nin (Fear Street: Part 2 1978) uyarlanan Bullet Train, Brad Pitt’in Ladybug karakterini içeren aksiyon sahnelerine odaklanırken çokta eğlenceli olmuyor. Göğüs göğüse dövüşler bir John Wick serisi gibi kemik kıran eğlence seviyelerine asla ulaşamasa da, çoğu iyi tasarlanmış komedi var. Pitt’in fiziksel komedi için şaşırtıcı bir yeteneği var. Keşke daha çok komedi deneseydi.
Filmin kadrosunda, Ladybug (Brad Pitt) var. Thomas the Tank Engine meraklısı Lemon (Brian Tyree Henry) ve kardeşi Tangerine (Aaron Taylor-Johnson). Entrikacı zengin bir çocuk olan Prens (Joey King), Prens’ten intikam almak isteyen baba Kimura (Andrew Koji) ve eski bir Yakuza olan Yaşlı (Hiroyuki Sanada).
Filmle ilgili tuhaf gelen ilk şey, oyuncu seçimi kararlarıydı. “Prens”i bir erkekten bir kıza değiştirmek, gereksiz olan ve işe yaramayan bir değişiklikti. Belki Joey King ya da senaryo yüzündendi ama bir şeyler ters gidiyordu. Prens kitapta oldukça korkutucu ama filmde şımarık bir velet olarak karşımıza çıkıyor.
Karakterler arasındaki en iyi kimya Brian Tyree Henry ve Aaron Taylor-Johnson’ınkiydi. Karşılıklı şakalar filmin en iyi kısımlarından biriydi ve orijinal kitap karakterlerini geliştirdiler. Filmde aslında nefret edilen bir şey vardı Hornet’in diyaloğu. Piliç, ekranda olduğu iki dakika boyunca ağzından çıkan her kelime ‘kaltak’ oldu ve komik değildi.
Kitabın en ilgi çekici olay örgüsü Prens ve Kimura ile birlikte babası Yaşlı idi. Prens Kimura’nın oğlunu neden bir binadan aşağı ittiğini filmi izlediğinizde hiçbir fikriniz olmaz.
Filmle ilgili birkaç sorun var ve ayrıca bazı ilerleme sorunları da var. Ancak, bunlara rağmen çok iyi şeylerde vardı. Harika bir film müziği ve iyi bir dövüş koreografisi vardı ve çok kaygan görünüyordu. Kitabı okumadıysanız muhtemelen filmden daha çok zevk alırsınız.
Ancak başka bir sorun daha var. Bullet Train, kendinden çıldırtıcı bir şekilde memnun. Ve bu kendini tatmin patlamasının sıfır noktası Pitt’in filmin kurtarıcı lütfu olduğunu iddia eden bir düşünce var. Kesinlikle, o daha sevimli unsurlardan biri. Karakterini, kendi kendine yardım kılavuzunu yutmuş, ara sıra yarı çiğnenmiş bir kişisel gelişim ipucu üfleyen sevecen bir golden retriever gibi oynuyor. Ama aynı zamanda, birçok yönden bu karışıklığın suçlusu. Pitt’in, kendisi ilk etapta projeye ivme kazandıran yüktür; Muhtemelen müdahalesi, acil durum frenlerine basmak ve kaçınılmaz felaketi önlemek için kimsenin yeniden yazma veya en azından daha sıkı bir düzenleme talep etmemesinin nedenidir.
