Üçüncü Dünya Savaşı’nı önlemek için Washington ve Moskova, yanlış anlaşılmaları önlemek amacıyla diğer önlemlerle birlikte bir iletişim yardım hattını sürdürüyor
Nükleer silahların kullanımını içerebilecek Üçüncü Dünya Savaşı’nın patlak vermesini önlemek için dünyanın süper güçleri bir diplomasi ve caydırıcılık sistemi geliştirdiler. Buna rağmen, 1945’ten beri birçok kriz ABD ve Sovyetler Birliği’ni (şimdi Rusya Federasyonu) üçüncü bir yıkıcı çatışmaya yaklaştırdı.
1962 sonbaharında Küba Füze Krizi, ABD ve Sovyetler Birliği hükümetlerini nükleer bir çatışmanın eşiğine getirdi. Nükleer Tehdit Girişimi’ne göre, o zamandan beri hem ABD hem de SSCB, ardından Rusya, nükleer silahların kazara fırlatılması 3. Dünya Savaşı’nın küresel felaketini tetikler.
Üçüncü Dünya Savaşı Tehdidi
İkinci Dünya Savaşı, Hiroşima’ya nükleer bombaların atılmasından kısa bir süre sonra sona erdi ve insanlık tarihindeki ilk nükleer imha olasılığını ortaya çıkardı. ABD Ulusal Park Servisi’ne göre, nükleer silahların yayılması, atom bombalarının ve daha sonra kıtalararası balistik füzelerin (ICBM) büyük ölçekte yıkıma yol açma potansiyeline yol açtı.
1945’te Pasifik’te İkinci Dünya Savaşı’nı sona erdiren Japon şehirleri Hiroşima ve Nagazaki’ye karşı atom bombalarının kullanılması, bu tür silahların müthiş yıkıcı kabiliyetini gösterdi.
Ancak, nükleer silahların geliştirilmesi yalnızca ABD ile kalmayacaktı. Sovyetler Birliği, 1996 antlaşmasının yasaklanmasını izlemek ve uygulamak için BM tarafından kurulan ve kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Kapsamlı Nükleer Testi Yasaklama Antlaşması Örgütü’ne (CTBTO) göre ilk nükleer testini 29 Ağustos 1949’da gerçekleştirdi.
Sovyetlerin kendi nükleer silah cephaneliğini konuşlandırmasından çok önce değildi, bu da dünya için potansiyel olarak yıkıcı sonuçların kullanılmasıyla küresel bir çatışma olasılığını yarattı.
Moskova-Washington İetişim Hattı
1954 gibi erken bir tarihte, Sovyet hükümeti kazara meydana gelebilecek bir nükleer değişime karşı güvencelerin uygulanmasını önerdi ve yaklaşık on yıl sonra, 20 Haziran 1963’te Sovyet ve ABD hükümetleri, Amerika Birleşik Devletleri ile Birlik Arasında Mutabakat Muhtırası’nı imzaladılar. ABD Dışişleri Bakanlığı’na göre, Doğrudan İletişim Bağlantısının Kurulmasına İlişkin Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri
Hermiston’a göre, yardım hattı, dolaşımdaki nükleer silahların miktarını azaltmak ve Orta Menzilli Nükleer Kuvvetler gibi anlaşmalar geliştirmek de dahil olmak üzere bir dizi “geniş koruma önlemini” tamamlayıcı niteliktedir.
Moskova ve Washington DC arasındaki ilk yardım hattı, hem ABD’de hem de Sovyetler Birliği’nde üretilen ve daha sonra değiştirilen teletype ekipmanını kullandı. Devre, Washington, D.C.’den Londra, Kopenhag, Stockholm, Helsinki üzerinden Moskova’ya yönlendirilirken, yedek bir radyo hattı, varış noktalarını kuzeybatı Fas’taki Tangier üzerinden birbirine bağladı.
1980’lerde, yardım hattı faks ekipmanı ile yükseltildi ve 2008’de güvenli bir bilgisayar e-posta bağlantısı uygulandı.
Hermiston’a göre, yardım hattı “dolaşımdaki nükleer silahların miktarını azaltmak ve Orta Menzilli Nükleer Kuvvetler (I.N.F.) 1987 Antlaşması, 1991’de Stratejik Silahları Azaltma Antlaşması (S.T.A.R.T.) ve 2002’de Stratejik Saldırıları Azaltma Antlaşması (S.O.R.T.).
Hermiston, “İlginç bir şekilde, 3 Ocak 2022’de beş büyük nükleer güç – ABD, Çin, Rusya, Fransa ve İngiltere kendilerini Nükleer Savaşı Önleme ve Silahlanma Yarışlarından Kaçınma taahhüt eden ortak bir bildiri imzaladılar,” diye yazdı.
1953 Önemli Yıl
Hermiston’a göre, dünyanın süper güçleri arasında bir nükleer silahlanma yarışı 1953’te başladı ve güvenlik önlemlerinin alınmasını sağladı. 1950’lerin başlarında, ilk bombalardan çok daha büyük yıkıcı kapasiteye sahip nükleer silahların geliştirilmesi, özellikle hidrojen bombası olmak üzere çeşitli araştırma ve yerleştirme aşamalarındaydı.
1953, dünyanın atom bombasından yeni korkunç süper bombaya Hiroşima ve Nagazaki’yi yok eden bombalardan bin kata kadar daha yıkıcı olan hidrojen füzyonuna dayalı termonükleer bir patlayıcıya tehlikeli bir adım attığı yıldı.
“Amerikalılar, kod adı Ivy Mike olan H-Bomb adlı prototiplerini Kasım 1952’de üretmişlerdi. Ardından Ruslar, kod adı Joe-4 olan kendi prototiplerini Ağustos 1953’te başarıyla test ettiler. dünya Armageddon’da, gece yarısına iki dakika kala, yedi yıllık Soğuk Savaş’ta en yakın olana taşındı.”
Hermiston’a göre, ABD ve Sovyet nükleer stoklarının artması, süper güçler arasındaki doğrudan iletişimin önemini büyüttü. “Sovyetler [Premier Leonid] Brejnev altında stoklarını büyüttükçe, 70’lerin ortalarında iki büyük güç arasındaki eşitlik geldi. 1960’ların başı.”
Basitçe söylemek gerekirse, MAD, bir gücün nükleer saldırısının diğerinin misilleme grevine yol açacağını ve her ikisinin de yıkımına ve dolayısıyla küresel bir nükleer soykırıma yol açacağını iddia etti.
Hermiston, “Küba Füze Krizi yılı olan 1962’de ABD’de 25.540 nükleer, Sovyetlerde 3.356 ve Birleşik Krallık’ta 211 nükleer bomba vardı” diye yazdı.
Hermiston’a göre, 1953 yılı sonunda dünya güçleri arasındaki nükleer silah stokları şöyleydi:
- ABD: 1.169
- Sovyetler Birliği: 120
- Birleşik Krallık: 1
