David Fincher’in En İyi Filmleri

28 Ağustos 1962’de dünyaya gelen Amerikalı yönetmen, belgesel ve video kliplerle başladığı kariyerinin ilk uzun metrajına 1992’de Alien 3 ile imza attığında belki pek de dikkat çekmemişti. Fakat sonrasında gelen Seven, The Game ve Fight Club üçlüsü ile sadece mükemmel hikayeleri bir teknikle anlatan yönetmen haline gelmedi aynı zamanda sinema endüstrisine sıkı sıkıya bağlı bir düzende kült filmler üretmeyi başardı.

İLGİLİ: Marlon Brando, Martin Scorsese’nin Goodfellas yapmasını neden istemedi?

Belki de Fincher’ı öne çıkaran şey, tam da bu oldu: milyonlarca seyirciye ulaşabilecek bir sinema olduğunu herkese gösterdi. Sonrasında gelen Panic Room, Zodiac ve The Curious Case of Benjamin Button gibi filmlerde ünlü oyunculara kadrosunda yer verdi Fincher The Social Network ve Gone Girl gibi filmlerle, ödüllere dair muhafazakar bakış açısını aşan filmlere imza atmayı başardı.

1. Alien 3 (1992) IMDb (6,4)

Alien devam filminin ardından Fincher bir muhabire başka bir film yönetmektense kolon kanseri olmayı tercih ettiğini söyledi. Açıkçası fikrini değiştirdi, ancak Alien 3, mirasının kötü şöhretli bir parçası olmaya devam ediyor. Bu sorunlu bilimkurgu gerilim filmi, ilk uzun metrajlı filmi kamera arkasındaki mücadelelerin ürünü gibi hissettiriyor. Yine de, korkunçluğu konusunda biraz melodramatik davrandı. Alien 3 gayet iyi – önceki filmlerine kıyasla sıkıntılı bir devam filmi, ancak onu ilginç kılan, akıldan çıkmayan bir nihilizmi olan bir devam filmi.

2. Se7en (1995) IMDb (8,6)

Se7en, Fincher’ın en güçlü filmlerinin çoğuna ev sahipliği yapıyor sürekli yağan yağmur, göz korkutucu şehir manzaraları, mide bulandırıcı cinayetler. Ancak dehası, şiddetli sefalet ile umudun yürek parçalayan enstantanelerini karşılaştıran denge anlayışındadır. Üç önemli başrol oyuncusunun (Morgan Freeman’ın nazik dedektifliği, daha genç, daha ukala çırağı Brad Pitt ve Pitt’in trajik karısı olarak Gwyneth Paltrow) kasvetli bir bataklıkta mahsur kalan duygulu hayalperestlerin çok insani olmalarına yardımcı oluyor. Aksi takdirde, bu teknik olarak harika, son derece korkutucu ve sinemanın tüm zamanların en iyi sonlarından birine ev sahipliği yapıyor.

3. The Game (1997) IMDb (7,7)

The Game, son 25 yılın en etkili filmlerinden biri mi? Michael Douglas gerilim filmi, The Matrix’in ve Christopher Nolan’ın filmlerinin habercisi gibi hissettiren kasıtlı sürrealizm dokunuşları içeren bir Gen-X filmi. Douglas, yaşayan bir oyuna katılan bir bankacı ve onu bir dizi tavşan deliğine gönderen bir oyuncu olarak rol alıyor. Fincher’ın önceki filmi Se7en’in yağmurdan sırılsıklam paranoyasının çoğunu devam ettiren The Game kesinlikle sürükleyici, ancak inkar edilemez bir şekilde ortalarda gücü tükeniyor. Fincher, 2014’te üçüncü perdesini hiçbir zaman tam olarak anlayamadığını söyleyerek kendisi de itiraf etti.

4. Fight Club (1999) IMDb (8,8)

Dövüş Kulübü’nü çevreleyen fikirlerden ayrılmak imkansızdır. Bu işler kısmen böyle yürüyor. Bir film toksik erkekliği tasvir edecekse, onu onaylayıp onaylamadığı konusunda tartışmalarla mücadele etmelidir. Bırakın birçok insan alay edilen veya izleyecek kucaklayacak çünkü insanlar. Yine de bu filmin neden bu kadar güçlü olduğunun kökenine iniyor. Bu, Brad Pitt’in Tyler Durden’ının hayatın tüm talihsizleri için bir fantezi perma-ergenlik döneminde beyaz erkeklerin öfkeli, dağınık ve inanılmaz derecede komik bir incelemesi. Başka yerlerde, Edward Norton mükemmelliği mırıldanıyor ve Helena Bonham Carter, femme ölümcüllerin en lezzetli alaycısı. Gizli homoerotizm içinde damlayan ve iki saat boyunca gerçekten vahşi yerlere gitmeye cesaret eden Dövüş Kulübü’nü sevmek zor ama bir tekme almamak imkansız.

5. Panic Room (2002) IMDb (6,8)

Panik Odası, Fincher’ın eserlerinde gözden kaçma eğiliminde olan, potansiyel olarak anlatı hırsları nispeten küçük olduğu için, yalın ve budaklı küçük bir gerilim filmi. Fincher’ın bunu her şeyden çok görsel bir deney olarak gördüğüne dair bir his var büyük, hızlı kamera hareketleri, rüya gibi set tasarımı ve teknik sihirbazlık için inşa edilmiş bir haneye tecavüz filmi, neredeyse gereksiz. Aynı zamanda, kuşatma altındaki bir anne kız çifti olarak harika bir oyuncu kadrosu Jodie Foster ve Kristen Stewart ile, sürekli gerilimde bir ustalık sınıfı.

6. Zodiac (2007) IMDb (7,7)

Fincher’ın ilk filmlerinden bazıları sonlarıyla mücadele etti, film yapımcısı kasıtlı olarak katarsis veya çözünürlükten kaçındı. Zodiac, olduğu kadar iyi çünkü mesele çözünürlük eksikliğidir. 1970’lerin başında San Francisco sokaklarında dolaşan Zodiac Katili’ni kimse teşhis etmedi. Bu, Fincher’ı sıcak takipte olanların takıntılarını ve hayal kırıklıklarını çıkarmak için özgür bırakır. Zodiac, aynı zamanda, sisle dolup taşan, karanlıkta farlar ve eski gazete kutularını karıştıran parmaklarla dolu bir film şölenidir.

7. The Curious Case of Benjamin Button (2008) IMDb (7,8)

Benjamin Button’ın Tuhaf Hikayesi biraz dayanılmaz olmaktan kurtaran bir görkem var. Alexandre Desplat Taraji P Henson ve Mahershala Ali gibi harika destekleyici performanslar var ve özel efektler etkileyici. Yine de bu, Brad Pitt’i yaşlı doğmuş ve tersine yaşlanan bir adam olarak göz önüne alındığında, sinir bozucu bir şekilde epizodik ve dramatik bir şekilde kısır olan biraz slogan. Aynı zamanda Fincher’ın özgeçmişinde başka hiçbir şeye benzemeyen bir film için ilgi çekici bir bilgi olan Fincher’ın tüm filmleri arasında en çok ödül alan filmdir.

8. The Social Network (2010) IMDb (7,8)

2010’da Fincher’ın Facebook’un kuruluşu hakkında bir destan yapma kararı neredeyse aptalca görünüyordu. On yıl sonra, Facebook’un küresel demokrasiye yönelik en büyük tehditlerden biri ve çok yönlü bir sosyopolitik dezenformasyon yayıcısı olarak görülmesiyle, bu ilk kötüleyenler hiç bu kadar saf görünmemişti. Sosyal Ağ, güç, erkeklik yalnızlık ve açgözlülük yaygın cehaletle birleştiğinde ortaya çıkan benzersiz tehlikeler üzerine titrek bir incelemedir. Buradaki her şey işe yarıyor Jesse Eisenberg, Andrew Garfield ve Armie Hammer’ın o küçümseyici, asabi performansları Rooney Mara’nın iki büyük sahnesinin ihtişamı Aaron Sorkin’in senaryosunun kendini beğenmiş ve sinir bozucu olmaktan ziyade bir şekilde parlak olması Trent Reznor ve Atticus Ross’un puanı saf kulak şekeri. Bu sadece Fincher’ın en iyi filmi değil, aynı zamanda 21. yüzyılın en önemli filmi.

9. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) IMDb (7,8)

Fincher’ın Stieg Larsson’ın İsveç’te en çok satan kitabının ABD uyarlamasını yönetmesinde her zaman bir kaçınılmazlık vardı. Ejderha Dövmesi, Se7en’in deri yüzen şiddetini, Dövüş Kulübü’nün fiziksel vahşetini ve The Game’in komplocu derin dalışlarını taşıyan, neredeyse en iyi hit koleksiyonu olarak faaliyet gösteriyor. Yine de harika maksimalist, soğuk günlerce stil ve doku ile. Aynı zamanda, Fincher’ın yönetmenliğin yanı sıra oyuncu kadrosunda da usta olması için en güçlü durumlardan biridir. Hiçbir zaman en etkileyici oyuncu olmayan Daniel Craig, rezil gazeteci Mikael Blomkvist rolü için mükemmel, Robin Wright göz alıcı eski sevgilisi olarak filmde geziniyor ve Rooney Mara, kahraman Lisbeth Salander’a Noomi’den oldukça farklı olduğunu kanıtlayan tuhaf, komik bir enerji veriyor.

10. Gone Girl (2014) IMDb (8,1)

James Corden’ın ABD talk show’unda 2017’deki bir görünüm sırasında Anne Hathaway, Gone Girl’i en sevdiği romantik komedi olarak seçti ve yanındaki her iki erkekte garip bir sessizliğe büründü. Ancak o andaki keskin rahatsızlık, Gone Girl’in sinsi kara komedisini ve Fincher’ın içindeki tonları ne kadar ustaca aştığını kısa ve öz bir şekilde yansıttı. Senaryosunu Flynn’in yazdığı Gillian Flynn’in dolambaçlı en çok satan kitabından uyarlaması, aynı zamanda Amerikan mitolojisinin ve evlilik kurumunun kötü bir yapı sökümü olan absürt bir hamur. Asla daha iyi olmayan Ben Affleck, karısı (aldatıcı ve öngörülemeyen bir Rosamund Pike) aniden ortadan kaybolması.

11. Mank (2020) IMDb (6,8)

Fincher’ın son filmi de en az erişilebilir olanı. Bu, hayaller ve fanteziler üzerine kurulu bir film endüstrisine karşı sessiz bir öfkeyle dolu, ancak yozlaşma içinde yüzen soğuk, insan sevmeyen bir çaba. Fincher’ın merhum babasının bir senaryosuna dayanan film, Hollywood’un çelişkilerini onlar tarafından püskürtüldüğü için kutlamak bir hikaye için bir başlangıç ​​noktası olarak Yurttaş Kane’in yapımını kullanıyor. Hem kameranın arkasında hem de film yapımı ve Hollywood makinesi hakkında söyledikleri çok kişisel hissettirdiği için, bizden çok uzakta tutuluyoruz. Bu, Mank’ın sizden önce ortaya çıkışını izlemekten çok sonrasını düşünmek çok daha ilginç olduğu anlamına geliyor.